Met vallen en opstaan

Wanneer we als peuters leren lopen, dan doen we dit met vallen en opstaan. Letterlijk.
 
We waggelen, vallen, huilen en staan weer op. Steeds opnieuw, tot het beter gaat.
 
Geen moment denken we dan “fck deze shizzle, ik geef het op”.
 
Als volwassene gaan we echter vaak heel anders om met het leerproces.
 
We zijn een stuk kritischer op onszelf geworden; raken gefrustreerd en worden boos.
 
Gedachtes als “ik kan het niet” en het gaat me toch niet lukken”, passeren te revue, met mogelijk opgeven tot gevolg.
 
Wat als je de mentaliteit van een peuter zou behouden bij het aanleren van nieuwe skills?
 
En wat als tegen jezelf zou zeggen dat het ok is om te vallen, dat je daarvan juist kunt leren en het je de mogelijkheid biedt om de volgende stap te verbeteren?
 
Een van de dingen die ik met deze mentaliteit heb kunnen bereiken, is deze 122,5×3 deadlift 🥳
 
En jij? Wat zou je dan allemaal kunnen bereiken?
 
Groetjes,
 
Debbie
debbie over vallen en opstaan